„Boli mnie lewe ramię, a przecież nic nim nie robię”

Często przychodzą do mnie pacjenci z bardzo podobnym opisem:

• „Boli mnie w ramieniu, kiedy zakładam koszulkę.”
• „Nie mogę całkiem podnieść ręki do góry – w tym miejscu mam ograniczenie i ból.”
• „Ciągnie aż do szyi, czasem do głowy.”
• „Nie wiem, czemu boli mnie właśnie lewe ramię. Przecież nic szczególnego nie robię tą ręką.”
• „Dużo ćwiczę i wzmacniam mięśnie, a ból się nasila.”

I tu od razu powiem wprost: w ogromnej liczbie takich przypadków problem nie zaczyna się w samym barku. Ból ramienia to często miejsce ujawnienia się problemu, a nie jego prawdziwe źródło.

Dlaczego to nie jest „zwykły bark”?

Z mojego doświadczenia klinicznego wynika, że takie dolegliwości bardzo często są przeciążeniowe. Tylko ważne: to nie jest przeciążenie „z wczoraj”.

Najczęściej to są napięcia zbierane latami – małe rzeczy, które organizm kompensował, aż w pewnym momencie przekroczył swoją rezerwę adaptacyjną. I dopiero wtedy pojawia się ból.

Ta ostatnia czynność (np. założenie koszulki, trening, praca przy komputerze) bywa tylko informacją od organizmu: „Hej, tu już jest za dużo”.

Dlaczego ćwiczenia czasem pogarszają sprawę?

To częsty paradoks: ktoś dba o ruch, wzmacnia mięśnie – a ból narasta. W takich przypadkach problemem nie zawsze jest „słabość”.

Jeśli układ jest przeciążony i ma zaburzony ślizg powięzi oraz odpływ, to dokładanie obciążeń często:

• podnosi napięcie w tkankach,
• pogłębia zastój,
• utrwala zły wzorzec ruchowy,
• „dociska” problem zamiast go rozładować.

Mięsień może być silny, ale jeśli powięź nie pracuje prawidłowo, a tkanki nie są „odprowadzane”, to siła nie rozwiązuje przyczyny.

Co ja widzę najczęściej w takich przypadkach?

W mojej praktyce bardzo często są to przypadki, gdzie kluczową rolę odgrywa:

• przeciążenie powięziowe (taśmy mięśniowo-powięziowe),
• zastój limfatyczny w obrębie kończyny górnej i obręczy barkowej,
• narastające napięcia, które „wędrują” po systemie.

I teraz ważne: bardzo często początek tej historii nie jest w barku. U wielu osób zaczyna się od:

• dłoni,
• kciuka,
• nadgarstka,
• przedramienia.

Potem – jak domino – mięsień po mięśniu, taśma po taśmie, napięcie idzie w górę. A na końcu ujawnia się jako „wielki problem” w barku, ramieniu i szyi.

Rola limfy – temat, który bywa pomijany

W podejściu powięziowym (które jest mocno obecne również w szkole pracy tkanek znanej z podejścia Ludmiły Wasiliewnej) zwraca się uwagę na bardzo praktyczną rzecz: jeśli tkanki nie są odprowadzane, to tkanki będą bolały.

Zastój limfatyczny i przeciążenie powięzi potrafią dać objawy typu:

• uczucie „ciągnięcia od środka”,
• ból przy unoszeniu ręki,
• blokada w pewnym kącie ruchu,
• promieniowanie do szyi i głowy,
• ból, który nie pasuje do „jednego mięśnia”.

Co się dzieje po terapii powięziowej?

W takich przypadkach często nie zaczynam od „naprawiania barku na siłę”. Patrzę na to systemowo: gdzie jest przeciążenie, gdzie tkanki są „zablokowane”, gdzie odpływ jest utrudniony.

I bardzo często po pracy powięziowej oraz poprawie drenażu:

• zakres ruchu wyraźnie się zwiększa,
• ból zdecydowanie maleje, a czasem znika,
• ręka zaczyna „iść do góry” bez walki,
• ustępuje ciągnięcie w stronę szyi.

To jest dokładnie ten moment, kiedy pacjent mówi: „Okej, teraz to czuję inaczej… jakby puściło.”

Najważniejsze: ból to nie wróg

Ból w takich przypadkach bardzo często nie jest „awarią jednej części”. To jest sygnał, że organizm przez lata kompensował – i właśnie przekroczył granicę.

Dlatego w OTHM patrzymy inaczej: nie tylko „co boli”, ale „dlaczego ciało właśnie tu pokazuje ból”.